༈ གྲུབ་ཆེན་ཏཻ་ལོ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གངྒཱ་མ།།

MAHAMUDRA ZNAD GANGESU

WIELKIEGO MAHASIDDHY TILOPY

W przekładzie Beaty Stępień

KAGYU MONLAM INTERNATIONAL

W języku Indii: Mahāmudrā Upadeśa

W języku Tybetu: Phyag rgya chen po’i man ngag gang gā ma

W języku angielskim: The Pith Instructions Called “The Ganges Mahamudra”

W języku polskim: Dogłębne pouczenia nazywane „Mahamudrą znad Gangesu”.

Pokłon cudownej Wadżra Dakini.

Naropo, jesteś inteligentny i odporny na trudy,

nie boisz się cierpienia, masz oddanie dla guru

– szczęściarzu, zapamiętaj, co powiem.

Mahamudry nie można ukazać.

Kto i komu, na przykład, pokazuje przestrzeń?

Podobnie w naturze – mahamudrze – nie da się niczego wskazać.

Wycisz się i spocznij w autentycznej podstawie.

Skoro więzy się rozluźniają, nie ma wątpliwości, że będziesz wolny.

Gdy patrzysz w środek przestrzeni, patrzenie ustaje.

Podobnie, gdy umysł spogląda w umysł,

myśli topnieją i wyłania się nieprzewyższone Przebudzenie.

Mgła powstaje z ziemi, po czym rozprasza w przestrzeni,

nigdzie nie odchodząc i nigdzie nie zostając.

Podobnie jest z myślami, które rodzi umysł.

Gdy w niego patrzysz, same się rozpływają.

Natura przestrzeni wymyka się pojęciom koloru i kształtu,

czarne ni białe nie plami jej i nie zmienia.

Podobnie natura umysłu wykracza poza kolor i kształt.

Złe czy dobre, czarne, białe wpływu na nią nie mają.

Mrok tysięcy eonów nie zdoła przesłonić

jasnej, promiennej esencji słońca.

Podobnie, eony ciemności samsary

nie mogą przyćmić świetlistej esencji umysłu.

Choć przestrzeń określana jest jako pusta,

nie ma w niej nic, co można tak właśnie opisać.

Podobnie, choć o umyśle mówimy „przejrzysty”,

nie ma w nim nic, co może nosić jakiekolwiek miano.

Zatem natura umysłu od zawsze przypomina przestrzeń.

Wszystko bez wyjątku się w niej zawiera.

Odpuść więc wszelkie działania. Siedź naturalnie,

spokojnie.

Przestań mówić, a słowa zabrzmią pusto, niczym echo.

W umyśle zaś myśli nie stwarzaj –

skup się na dharmie, która prowadzi wprost do celu.

Ciało jest pozbawione treści, niczym pusty pręt bambusa.

Umysł, niczym środek przestrzeni, przekracza wszelkie pojęcia.

Nie wypierając i nie utrzymując, spocznij w tym stanie.

Gdy umysł traci cel – to mahamudra.

Gdy się z tym dobrze oswoisz, osiągniesz Przebudzenie.

Świetlistości mahamudry nie ujrzysz

poprzez mantry, paramity,

winaję, sutry czy inne zbiory nauk,

ani twe własne pisma czy szkoły filozofii.

Pragnienia przesłaniają świetlistość, czyniąc ją niewidoczną.

Konceptualne samaja wypaczają prawdziwe znaczenie.

Nie angażuj myśli, bądź wolny od wszelkich pragnień.

One same powstają, same znikają, niczym zmarszczki

na wodzie.

Jeśli nie wyjdziesz poza niedostrzegalne znaczenie

nie-spoczywania,

nie wykroczysz poza samaja. To lampa w ciemności.

Jeśli wolny od pragnień unikniesz skrajności,

ujrzysz całą dharmę wszystkich pism.

Zanurzywszy się w jej znaczeniu, wyzwolisz się z więzienia samsary.

Spokojne spoczywanie w tym znaczeniu wypala całą nieprawość

i splamienia.

Mówi się, że to lampa wszystkich nauk.

Głupców, których to nie obchodzi,

zawsze porywa rzeka samsary.

A ból niższych światów nie zna granic – biedni ci ludzie!

Jeśli chcesz uniknąć nieskończonego cierpienia, słuchaj mądrego guru.

Gdy jego błogosławieństwo dotrze do serca, umysł się

wyzwoli.

Ach! Przejawienia samsary są przyczyną niepotrzebnego cierpienia.

Tworzenie rzeczy nie ma sensu, więc wypatruj esencji pełnej znaczenia.

Wykraczanie poza przedmiot i podmiot jest najwyższym poglądem.

Brak rozproszenia jest najlepszą medytacją.

Bezwysiłkowość jest najdoskonalszym sposobem działania.

Brak nadziei i strachu pozwala dojrzeć owoc.

Poza obiektem skupienia, natura umysłu jest przejrzysta.

Nie mając ścieżki do przekroczenia, wkraczasz na ścieżkę Przebudzenia.

Nie ma nic, do czego można przywyknąć.

Gdy się z tym oswoisz, osiągniesz nieprzewyższone.

Och! Dobrze się przyjrzyj sprawom tego świata.

Nie wytrzymują głębszej analizy, są jak sen, jak iluzja.

Sny i iluzje są nieznaczące.

Znużony nimi porzuć doczesne starania.

Odetnij więzy niechęci i przywiązania wobec otaczających cię spraw.

Medytuj w lesie i górach, z dala od ludzi.

Żyj w naturze niemedytacji.

Gdy osiągniesz nieosiągalne, osiągniesz mahamudrę.

Gałęzie i liście wyrastają z drzewa,

więc po ścięciu jednego pnia, więdną tysiące odrośli.

Podobnie, odcięcie korzenia umysłu, uśmierci pędy samsary.

Nawet mrok trwający tysiące eonów

można rozproszyć światłem jednej lampy.

Podobnie, światło umysłu w jednej chwili usuwa

eony ignorancji, nieprawości i splamień.

Ach! Wymiaru, który przekracza rozum, nie dostrzeżesz poprzez jego wytwory.

Tego co niestworzone nie poznasz mocą fabrykowanych pojęć.

Chcąc dotrzeć do niesztucznego, pozaintelektualnego

znaczenia,

przetnij korzeń umysłu, wejdź w nagą świadomość.

Niech zmącona myślami woda się oczyści.

Nie powstrzymuj i nie utwierdzaj zjawisk – zostaw je sobie.

Bez porzucania i przyjmowania, zjawiska i istnienie wyzwalają się jako mudra.

Wszechpodstawa jest niezrodzona, znika zasłona skłonności.

Bez zarozumiałości i osądzania, spoczywaj w niezrodzonej naturze.

Przejawienia jawią się jasno – daj umrzeć

intelektualizowaniu.

Całkowita wolność od skrajności to najwyższy z możliwych poglądów.

Bezkresna głęboka przestrzeń to najlepsza z możliwych medytacji.

Brak ograniczeń i stronniczości to najdoskonalszy sposób działania.

Brak oczekiwań to najwspanialszy z możliwych owoc.

Na początku jak strumień w przełomie gór,

potem jak powolnie płynący Ganges,

w końcu wody spotykają się jak matka i dziecko.

Ci zaś o słabszym umyśle, nie mogąc spocząć w naturze,

muszą trzymać punkty wiatrów, puścić świadomość.

Wieloma rodzajami wejrzeń i technik utrzymujących umysł

kierować nią tak, by spoczęła w naturze.

Podczas praktyki karmamudry,

pojawi się mądrość szczęśliwości i pustości.

Oddaj się błogosławieństwu metod i zrozumienia.

Delikatnie przenoś w dół, zawiń, odwróć i przyciągnij,

poprowadź na miejsce i wypełnij całe ciało.

Bez żądzy i przywiązania, mądrość szczęśliwości i pustości się wyłoni.

Będziesz żył długo, nie siwiejąc, niczym rosnący księżyc.

Będziesz jasny i promienny, silny jak lew.

Szybko rozwiniesz zwyczajne siddhi i zamieszkasz

w nadzwyczajnym.

Oby te pouczenia o istocie mahamudry

nie opuszczały serc zasługujących na nie istot.

Tak kończy się dwadzieścia dziewięć wadżra-wersów mahamudry ułożonych przez wielkiego Tilopę, mistrza mahamudry. Na brzegu

Gangesu przekazał on je uczonemu i urzeczywistnionemu Naropie, panditcie z Kaszmiru, gdy ten przeszedł dwanaście prób. Marpa Ciekji Lodro, wielki tłumacz Tybetu, przełożył, zredagował i ukończył ten tekst w Phullahari na północy, w obecności wielkiego Naropy.

Table of Contents

Mahamudra znad Gangesu